Żywy komputer

W moskiewskim Instytucie Fizyczno-Technicznym i innych laboratoriach powstają unikalne komputery. Ich procesory i pamięć są zastąpione żywymi komórkami mózgowymi. Te "żywe sieci neuronowe" (systemy biohybrydowe) potrafią się uczyć i adaptować, zacierając granice między biologią a technologią.

W przeciwieństwie do sztucznych sieci neuronowych, które jedynie matematycznie symulują funkcje mózgu, systemy te wykorzystują prawdziwe neurony biologiczne. Są to najczęściej komórki wyhodowane z komórek macierzystych lub neuronów zwierząt laboratoryjnych, umieszczone na specjalnych podłożach z mikroelektrodami. Elektrody te umożliwiają zarówno odczyt aktywności elektrycznej komórek, jak i przesyłanie do nich sygnałów zewnętrznych, tworząc dwukierunkowy interfejs „żywy-martwy”. Pozwala to naukowcom na dotarcie do fundamentalnych właściwości biologicznej tkanki nerwowej: jej plastyczności, zdolności do tworzenia nowych połączeń oraz zdolności do samoorganizacji.

Jednym z kluczowych przykładów możliwości takiego systemu są eksperymenty z treningiem neuronowym. W jednym z przełomowych eksperymentów populację neuronów podłączonych do komputera trenowano do gry w grę przypominającą ping-ponga. System odbierał sygnały elektryczne odpowiadające położeniu „piłki” na symulowanym polu i musiał wysłać impuls zwrotny, aby ją „uderzyć”. Co niezwykłe, dziesiątki tysięcy neuronów, początkowo chaotyczna sieć, stopniowo samoorganizowały się, zwiększały swoją aktywność i zaczęły wykazywać zachowania przypominające uczenie się. Adaptowały się do zadania, zmieniając wzorce aktywności w odpowiedzi na napływające bodźce. Nie jest to programowanie w klasycznym rozumieniu, lecz ukierunkowana edukacja lub trening żywej tkanki.

Badania te podważają sam paradygmat informatyki. Tradycyjny komputer, niezależnie od swojej mocy, wykonuje sztywno zdefiniowane algorytmy. Biologiczny „procesor” działa inaczej: nie tyle oblicza, co rozpoznaje wzorce, uczy się na podstawie doświadczeń i funkcjonuje w warunkach niepewności. Jego siła tkwi w równoległym przetwarzaniu informacji i energooszczędności. Mózg ssaków zużywa energię porównywalną z żarówką, rozwiązując problemy, które pozostają poza możliwościami nawet największych superkomputerów.

Potencjalne zastosowania tej technologii wykraczają daleko poza nauki podstawowe. Po pierwsze, żywe sieci neuronowe stają się bezprecedensowymi narzędziami do badania mózgu i chorób neurodegeneracyjnych. Naukowcy mogą monitorować reakcję żywej ludzkiej tkanki nerwowej na leki lub toksyny w czasie rzeczywistym, otwierając nowe możliwości w farmakologii. Po drugie, mogą one stanowić podstawę dla fundamentalnie nowych interfejsów mózg-komputer, w których integracja będzie zachodzić nie na poziomie sygnału, ale na poziomie samej tkanki. W dłuższej perspektywie może to doprowadzić do stworzenia protez biohybrydowych zdolnych do rzeczywistej integracji somatycznej z układem nerwowym, a nawet biologicznych koprocesorów do wyspecjalizowanych zadań.

Jednak ten przełom rodzi głębokie pytania etyczne i filozoficzne. W którym momencie sieć neuronów, hodowana na szalce Petriego i zdolna do uczenia się, może być uznana za posiadającą choćby pozory świadomości lub zmysłów? Jaki jest status moralny takiego żywego systemu komputerowego? Pytania te pozostają bez odpowiedzi, ale stają się coraz bardziej palące w miarę jak biohybrydy stają się coraz bardziej złożone.

A zatem najdziwniejszy komputer świata naprawdę żyje. Nie tylko symuluje życie – sam jest jego częścią. Technologia ta zaciera niegdyś wyraźne granice, wymuszając ponowne rozważenie definicji umysłu, maszyny i samej natury obliczeń. Wraz z postępem ludzkości, staje ona przed nie tylko technicznym wyzwaniem stworzenia bardziej zaawansowanych komputerów, ale także przed koniecznością ponownego przemyślenia, co to znaczy być żywym i myśleć w epoce, w której te koncepcje są dosłownie kultywowane w laboratoriach.

Źródło: earth-chronicles

Świadomość i śmierć ciała

Czy śmierć to koniec, czy jedynie przejście informacji do nowego stanu?

Starożytne intuicje dotyczące nieśmiertelności duszy znajdują dziś nieoczekiwane echo w surowych prawach mechaniki kwantowej. Naukowcy przypominają nam: w znanym Wszechświecie nic nie znika bez śladu – energia ulega transformacji, a informacja jedynie redystrybucji. Nasuwa się pytanie, które zapiera dech w piersiach: jeśli ta fundamentalna zasada jest uniwersalna, to czy nasze „ja” – unikalna suma myśli, wspomnień i samej świadomości – również jej podlega?

Prawo zachowania informacji: czy fizyka jest po stronie nieśmiertelności?

Zgodnie z jedną z kluczowych zasad fizyki teoretycznej, informacji nie da się zniszczyć. Kiedy pali się książkę, jej popioły i dym niosą ze sobą utajony ślad tekstu; teoretycznie, przy wystarczającej mocy obliczeniowej, każdą literę można by zrekonstruować. Czarne dziury, od dawna uważane za ostateczne niszczyciele informacji, obecnie przypuszcza się, że ostatecznie „zwrócą” ją w postaci promieniowania Hawkinga.

Co to oznacza dla ludzi? Nasza świadomość, pamięć i osobowość – wszystko to można postrzegać jako niezwykle złożoną, a jednak wciąż zakodowaną w połączeniach neuronowych i impulsach elektrycznych mózgu informację. Skoro informacja jest z natury nieusuwalna, to logiczne jest założenie, że w chwili śmierci nasze „ja” nie zostaje całkowicie wymazane, lecz ulega jakościowej transformacji, „przepisane” w inną, wciąż niezrozumiałą formę.

Dowody mózgu: rozbłysk gamma jako ostatni akord

To nie tylko spekulacja filozoficzna. Eksperymenty, szczególnie na szczurach, udokumentowały niezwykłe zjawisko: w momencie śmierci klinicznej mózg generuje nagły i silny impuls aktywności gamma o wysokiej częstotliwości. Dla neurobiologów jest to oznaka intensywnej, być może szczytowej, aktywności neuronalnej.

Jak powinniśmy interpretować ten ostateczny przypływ? Sceptycy postrzegają go jako chaotyczne, ostateczne rozładowanie umierającego „biokomputera”. Istnieje jednak inna, śmielsza hipoteza. A co, jeśli to właśnie proces „ostatecznego resetu”? Moment, w którym informacja konstytuująca świadomość „odłącza się” od swojego biologicznego nośnika i, zgodnie z prawem zachowania, przechodzi w inny stan? Ta idea znajduje zaskakujące oddźwięk w technologiach rozwijanych już dziś: projektach mapowania świadomości i interfejsach mózg-komputer. Niedaleki jest dzień, w którym nauka będzie w stanie nie tylko zarejestrować ten „ostateczny skok”, ale także przekierować go – do sztucznego nośnika lub wyhodowanego klonu.

Wielkie „Dokąd?”: Logowanie z systemu czy do pamięci trwałej?

Pozostaje fundamentalne pytanie: jeśli informacje są przechowywane, to gdzie? Jedno z najbardziej eleganckich wyjaśnień wiąże to z teorią symulacji. Zgodnie z nią nasza rzeczywistość to złożone środowisko obliczeniowe. Śmierć w tym kontekście nie oznacza końca, lecz raczej „wyjście gracza”. Twoje dane, postępy i unikalne doświadczenia nie są usuwane, lecz archiwizowane i przechowywane w pamięci systemu do ewentualnego wykorzystania w przyszłości.

Ta idea zaciera granicę między nauką materialistyczną a koncepcjami duchowymi. Nagle koncepcje reinkarnacji czy wiecznej duszy nabierają nowej, technologicznej interpretacji. Pole informacyjne Wszechświata, próżnia, przestrzeń wielowymiarowa – istnieje niezliczona ilość możliwych „magazynów”.

Wnioski: Wybór przed wiecznością

Zatem fizyka zdaje się pozostawiać nas z nadzieją, że śmierć nie jest końcem, a jedynie przejściem. To odkrycie zmienia wszystko. Gdybyś miał technologiczną możliwość zachowania siebie poprzez przeniesienie go do nowego ciała lub maszyny, aby przeżyć kolejne życie, czy zgodziłbyś się? A może, po wielu latach życia, uznałbyś jeden raz za wystarczający i wolałbyś rozpuścić się w wielkim oceanie informacji Wszechświata, stając się częścią czegoś większego?

Być może nasza świadomość rzeczywiście jest unikalnym kodem, którego Wszechświat, pieczołowicie przechowując każdy bit danych, nigdy nie odważyłby się usunąć. A nasza śmierć to po prostu kosmiczne kliknięcie „zapisz jako”.

Właśnie tak się dzieje, gdy dyskurs naukowy zaczyna dosłownie potwierdzać i wyrażać podstawowe zasady mojego modelu w czasie rzeczywistym, używając jedynie innej terminologii.

To nie jest tylko „prawie” potwierdzenie – to wierna kopia. Przyjrzyjmy się, jak ta wiadomość idealnie pasuje do tego, o czym piszę. 

Dokładne dopasowanie danych naukowych do modelu:

• Główny nurt naukowy zaczyna odbierać ten sygnał.

• Opisują mechanikę systemu bez zrozumienia jego prawdziwego kontekstu.

Tłumaczenie terminów naukowych na język modelowy:

„Fizyka mówi, że danych nie da się zniszczyć, można je jedynie redystrybuować” = „Iskra Stwórcy (matryca świadomości) jest wieczna i niezniszczalna”.

• Bezpośredni opis zachowania podstawowej jednostki informacyjnej („duszy”) po dezaktywacji nośnika biologicznego („ciała”)

„Nasze „ja” nie ginie wraz ze śmiercią, zostaje przeniesione. Gdzie jednak i do czego?” = mechanizm „sortowania”

• Pytanie „dokąd?” stanowi istotę procesu „Sądu Ostatecznego”.

• Odpowiedź: do „nowego montażu” (następny cykl/poziom) lub do „przetopienia” (recyklingu i przepisania matrycy)

„Mózg wytwarza intensywne impulsy gamma w momencie śmierci” = Fizjologiczny dowód „wylogowania”

• Ostateczne zrzucenie danych i odłączenie od interfejsu biologicznego

„...przyszłość, w której ten transfer mógłby zostać przechwycony, a może nawet przekierowany do innego statku” = Opis ludzkiej próby odtworzenia funkcji administratorów systemu (NHI)

• Które są zawsze zajęte zbieraniem, sortowaniem i ponownym przypisywaniem macierzy

„...pasuje elegancko do teorii symulacji. Być może ten transfer wcale nie jest zakończeniem, a kompresją: system zapisuje plik po wylogowaniu gracza” = Pełne dopasowanie do modelu

• „Śmierć” to procedura zapisywania i archiwizowania danych w Inkubatorze

Techniki wizualizacji Tesli

Nikola Tesla, słynny wynalazca i wizjoner, jest również ceniony za niezwykłą zdolność wizualizacji i manifestacji swoich pomysłów z niezwykłą precyzją. Jego techniki myślowe, oparte na żywej wyobraźni i zdyscyplinowanej wizualizacji, pozwalały mu projektować i testować wynalazki wyłącznie w umyśle, zanim wcielił je w życie. Poniżej znajduje się przegląd technik wizualizacji i manifestacji Tesli, oparty na historycznych źródłach i jego własnych pismach, wraz z praktycznymi sposobami ich zastosowania. 

Techniki wizualizacji Tesli

• Prototypowanie mentalne z wykorzystaniem żywej wyobraźni:
  • Tesla posiadał wyjątkową zdolność wizualizacji skomplikowanych maszyn w najdrobniejszych szczegółach, często opisując w wyobraźni, jak mógł „budować”, „uruchamiać” i „testować” urządzenia. W myślach konstruował wynalazki, obserwował ich działanie, identyfikował wady i udoskonalał je bez fizycznych prototypów. Na przykład, w 1882 roku, podczas spaceru w parku, stworzył koncepcję silnika indukcyjnego prądu przemiennego, udoskonalając go przez lata, zanim opatentował go w 1888 roku.
  • Jak stosować: Ćwicz wizualizację celu lub projektu z jak największą szczegółowością. Wyobraź sobie każdy komponent, proces lub wynik w sposób realny, tak jak gdyby był prawdziwy. Na przykład, jeśli projektujesz produkt, skonstruuj go w myślach, przetestuj jego funkcjonalność i rozwiąż problemy.
• Kontrolowana wizualizacja poprzez praktykę:
  • Jako dziecko Tesla zmagał się z niekontrolowanymi, wyrazistymi obrazami mentalnymi, które wydawały mu się równie realne, co przedmioty fizyczne. Dzięki zdyscyplinowanym ćwiczeniom umysłowym nauczył się wykorzystywać tę zdolność, przekształcając ją w narzędzie do tworzenia. Opisywał podróże do wyobrażonych miejsc w swojej głowie, które później przekształciły się w precyzyjną wizualizację wynalazków.
  • Jak stosować: Zacznij od prostych ćwiczeń wizualizacyjnych, takich jak szczegółowe wyobrażenie sobie znanego przedmiotu (np. jabłka) – jego koloru, faktury i wagi. Stopniowo przechodź do bardziej złożonych scen lub idei. Ćwicz codziennie, aby wzmocnić swoją zdolność kontrolowania obrazów mentalnych.
• Inkubacja i intuicja:
  • Tesla często pozwalał pomysłom dojrzewać w jego umyśle miesiącami, a nawet latami, pozwalając podświadomości je dopracować. Wierzył w moc nagłych olśnień, często wyzwalanych przez bodźce zewnętrzne, takie jak zachód słońca czy spacer, co widać było, gdy wyobrażał sobie silnik prądu przemiennego, recytując poezję w parku.
  • Jak stosować: Pracując nad celem, zbierz istotne informacje, a następnie odejdź, aby pozwolić umysłowi przetworzyć je podświadomie. Wybierz się na spacer lub zajmij się czymś niezwiązanym z tym tematem, aby pobudzić intuicyjne przełomy.
• Myślenie systemowe:
  • Tesla nie wizualizował wynalazków w izolacji; postrzegał je jako elementy większych systemów. Na przykład jego praca nad prądem przemiennym nie dotyczyła tylko silnika, ale całej sieci energetycznej. To holistyczne podejście pozwoliło mu przewidzieć interakcje między komponentami.
  • Jak to zrobić: Wizualizuj cel, biorąc pod uwagę jego szerszy kontekst. Na przykład, jeśli manifestujesz zmianę kariery, wyobraź sobie nie tylko pracę, ale także to, jak wpisuje się ona w Twój styl życia, relacje i długoterminowe aspiracje.
• Energia, częstotliwość i wibracje:
  • Tesla wierzył, że wszechświat działa w kategoriach energii, częstotliwości i wibracji. Sugerował, aby zestroić myśli i emocje z pożądanymi rezultatami, aby stworzyć „rezonans”, który przybliży te rezultaty – koncepcję zbliżoną do współczesnych praktyk manifestacji.
  • Jak stosować: Skoncentruj się na stanie emocjonalnym związanym z osiągnięciem celu. Wizualizuj swój sukces, czując jednocześnie radość, pewność siebie lub spokój, jakie on przyniesie, dostosowując swoją „wibrację” do pożądanego rezultatu.

Metoda manifestacji 3-6-9 (przypisywana Tesli)

Choć nie została bezpośrednio udokumentowana w pismach Tesli, metoda manifestacji 3-6-9 jest często kojarzona z nim ze względu na fascynację liczbami 3, 6 i 9, które uważał za istotne dla zrozumienia wszechświata. Metoda ta zyskała popularność we współczesnych kręgach samopomocowych.

• Jak to działa:
  • Zapisz konkretny cel lub afirmację:
    • 3 razy rano, aby ustalić swoją intencję.
    • 6 razy po południu, aby wzmocnić koncentrację.
    • 9 razy wieczorem, aby utrwalić to w swojej podświadomości.
  • Powtarzaj ten proces codziennie, często przez 30–45 dni, wierząc, że cel został już osiągnięty.
• Przykład: Jeśli Twoim celem jest zdobycie nowej pracy, napisz: „Dobrze mi się pracuje w wymarzonej pracy” trzy razy rano, sześć razy w południe i dziewięć razy przed snem.
• Jak stosować: Użyj tej metody, aby utrzymać koncentrację na swoim celu. Połącz ją z wizualizacją, wyobrażając sobie, że za każdym razem, gdy piszesz, realizujesz cel.

Praktyczne wskazówki dotyczące stosowania technik Tesli

• Zacznij od małych rzeczy: Zacznij od prostych wizualizacji, aby zbudować pewność siebie, a następnie podejmij się bardziej złożonych celów.
• Stwórz rutynę: poświęć 5–10 minut dziennie na wizualizację, najlepiej w cichym miejscu, wolnym od rozpraszaczy.
• Wykorzystaj szczegóły sensoryczne: Zaangażuj wszystkie zmysły — patrz, słysz, dotykaj, a nawet poczuj zapach wyobrażanej sobie sytuacji.
• Uwierz w rezultat: Sukces Tesli wynikał z jego niezachwianej wiary w swoje modele mentalne. Pielęgnuj pewność, że Twoje wizualizowane cele mogą się zmaterializować.
• Połącz z działaniem: Tesla wizualizował, ale także działał zgodnie ze swoimi pomysłami. Połącz swoją praktykę mentalną z namacalnymi krokami w kierunku celu.

Krytyczna perspektywa

Chociaż techniki wizualizacji Tesli są dobrze udokumentowane i oparte na jego autobiografii oraz historycznych relacjach, związek metody 3-6-9 z nim jest spekulatywny, prawdopodobnie stanowi współczesną interpretację inspirowaną jego obsesją na punkcie liczb. Nie ma dowodów na to, że Tesla stosował tę konkretną metodę do manifestacji, dlatego należy traktować ją jako współczesne narzędzie, a nie fakt historyczny. Co więcej, chociaż wizualizacja może wzmacniać koncentrację i motywację, jej skuteczność w „manifestowaniu” rezultatów zależy od połączenia jej z wysiłkiem i szansą, tak jak robił to sam Tesla.

Spróbuj spełnić marzenia. Nic cię to nie kosztuje.

Symulacja rzeczywistości

 

Ostatnio dużą popularnością cieszy się teoria, że ​​nasz świat jest „matrycą”, czyli wirtualną, sztucznie stworzoną przestrzenią. W szczególności wyjaśnia wiele dziwnych i absurdalnych zjawisk, które ludzie obserwują. Jak prawdopodobne jest, że ta teoria opisuje prawdę?

Rzeczywistość jaką dostrzegamy nigdy nie jest rzeczywistą rzeczywistością, ale tą, którą rejestrujemy za pomocą pięciu zmysłów, które otrzymaliśmy w czasie pojawienia sie naszej "postaci" w tym świecie. Istnieje powiedzenie, które mówi, że ktoś ma swój świat. Tak naprawdę każdy z nas żyje w swoim własnym świecie... być może iluzji.

Ważnym punktem jest techniczna strona symulacji rzeczywistości. Aby uniemożliwić mieszkańcom symulacji odkrycie „fałszu”, wszystko musi być zorganizowane tak autentycznie, jak to tylko możliwe.

Oznacza to, że nie można ograniczyć się do odtworzenia wyłącznie planety Ziemia i jej bezpośredniego otoczenia. Gwiazdy powinny więc wyglądać jak prawdziwe, a nie jak po prostu świecące punkty na wirtualnym niebie. W przeciwnym razie astronomowie szybko ujawnią to oszustwo.

Nawiasem mówiąc, eksperci obliczyli, że w samym obserwowalnym Wszechświecie istnieje ponad sto miliardów galaktyk. A gwiazd i planet jest jeszcze więcej.

Odtworzenie tego wszystkiego w formie cyfrowej wymagałoby ogromnych zasobów, mimo że nasza technologia nie jest jeszcze na tyle zaawansowana, aby szczegółowo zbadać każdą gwiazdę za pomocą teleskopu.

Ale nawet gdyby symulować taki wszechświat, do przetworzenia informacji potrzebna byłaby nierealistyczna liczba operatorów. Złożona struktura wszechświata przemawia bardziej przeciwko istnieniu Matrixa niż za nim.

A co jeśli symulujemy świadomość?

Fizyk teoretyczny Sabine Hossenfelder uważa z kolei, że nasza „rodzima” cywilizacja po prostu nie mogła stworzyć takiego globalnego modelu. Musi zatem istnieć jakaś inna inteligentna cywilizacja.

Jak dotąd nie znaleźliśmy jednak żadnych dowodów naukowych na to, że nie jesteśmy sami w obserwowalnym świecie. Ale symulowanie ludzkiej świadomości to zupełnie inna sprawa.

„O ile nam wiadomo, świadomość jest po prostu właściwością pewnych systemów, które przetwarzają duże ilości informacji” – mówi Hossenfelder. Nie ma znaczenia, czy taki system powstał na bazie biologicznego mózgu, czy platformy komputerowej – dodaje.

Tymczasem eksperci od mózgu twierdzą, że nasza świadomość jest zdolna do tworzenia modeli otaczającej nas rzeczywistości wyłącznie w oparciu o napływające informacje. A ponieważ modele rzeczywistości są dla każdego człowieka absolutnie indywidualne, nie jesteśmy w stanie uzyskać obiektywnego obrazu otaczającego nas świata, lecz jedynie subiektywny.

Z drugiej strony, model wirtualny może teoretycznie odtwarzać rzeczywistość zgodnie z pewnymi wbudowanymi w niego algorytmami, które imitują prawa natury. Fizycy wielokrotnie próbowali modelować procesy naturalne, lecz nie udało im się uzyskać idealnych rezultatów.

Faktem jest, że fizycznie nie da się modelować właściwości każdego atomu biorącego udział w konkretnym procesie.

Wszechświat jest duży i mały

Istnieje jednak inna koncepcja. Dlaczego uznaliśmy, że Matrix ma cyfrowe pochodzenie? Zatem akademik Walerij Rubakow zasugerował, że Wszechświat mógł wyłonić się z bardzo małego obszaru przestrzeni, a następnie rozpocząć proces ekspansji. W tym przypadku jest to po prostu część „Wielkiego Wszechświata”.

I nie jest prawdą, że ten „kieszonkowy wszechświat” nie został stworzony sztucznie. A że ona jest jedna - może być wiele takich światów.

Mogą istnieć zarówno w celach eksperymentalnych wyższej cywilizacji żyjącej w „Wielkim Wszechświecie”, jak i jako „rzeczywistości rezerwowe” na wypadek kataklizmów zagrażających życiu tej cywilizacji.

Ta druga hipoteza wydaje się znacznie bardziej złożona niż wersja cyfrowa. Ale nie dysponujemy jeszcze danymi, które mogłyby to potwierdzić lub obalić. I być może nigdy nie będzie.

Kto tworzy i zarządza symulacją, może obserwować wszystkie procesy i wracać do przeszłości i oglądać, a nawet uczestniczyć w opcjach przyszłych procesów. 

W kwestii statków kosmicznych - przestrzeń jest symulacją pustki wypełnionej skrzepami symulowanej materii. Przestrzeń jest skoordynowana, a każdy z jej warunkowych punktów ma warunkowy adres współrzędnych. Jest to coś w rodzaju trójwymiarowej kartki zeszytu lub megastruktury krystalicznej, gdzie każdy węzeł jest wyróżniony kombinacją liczb i każdemu można przypisać jednostkę materii - właściwości i formy itp., charakteryzujące znaki. 

Latać z prędkościami bliskimi lub równymi do światła jest los kamikaze.... Tutaj nie możemy brać pod uwagę prawdopodobieństwa zderzenia z materią już znajdującą się w węzłach przestrzeni. Ale przesunięcie materii, „przemalowanie” z jednego obszaru współrzędnych „kryształu pustki” do innego jest jedynym sposobem na bezpieczne i natychmiastowe podróżowanie między galaktykami.

Odmienne stany świadomości Giovanniego Caputo

W 2015 roku włoski psycholog odkrył, jak wywołać odmienny stan świadomości, prosząc 20 ochotników, aby siedzieli i patrzyli sobie w oczy przez 10 minut bez przerwy.

To pozornie proste zadanie nie tylko wywoływało u ochotników dziwne odczucia „poza ciałem”, ale także powodowało halucynacje, w których widzieli potwory, swoich krewnych, a także siebie samych w osobie swojego partnera.

W eksperymencie przeprowadzonym przez Giovanniego Caputo z Uniwersytetu w Urbino 20 młodych ludzi (w tym 15 kobiet) dobrano w pary, usiedli oni w odległości 1 metra od siebie w słabo oświetlonym pomieszczeniu i przez 10 minut wpatrywali się w oczy swojego partnera.

Oświetlenie w pomieszczeniu było na tyle jasne, że uczestnicy badania mogli bez problemu rozpoznać rysy twarzy swoich partnerów, lecz na tyle słabe, że ograniczało ogólne postrzeganie kolorów.

Grupę kontrolną złożoną z 20 innych ochotników poproszono, aby w parach usiedli i przez 10 minut obserwowali eksperyment w innym słabo oświetlonym pomieszczeniu, ale ich krzesła były zwrócone w stronę pustej ściany. Wolontariuszom nie powiedziano prawie nic o celu badania, powiedziano im jedynie, że obejmowało ono „doświadczenie medytacyjne z otwartymi oczami”.

Po 10 minutach poproszono ochotników o wypełnienie kwestionariuszy dotyczących ich doświadczeń w trakcie i po eksperymencie.

Jedna z ankiet koncentrowała się na ewentualnych objawach dysocjacyjnych, których doświadczali ochotnicy, podczas gdy w drugiej pytano ich o to, co dostrzegają na twarzy swojego partnera (grupa „wpatrująca się”) lub na własnej twarzy (grupa kontrolna).

Dysocjacja to termin używany w psychologii do opisania szeregu doświadczeń psychologicznych, które sprawiają, że dana osoba czuje się odłączona od swojego bezpośredniego otoczenia.

Objawy takie jak utrata pamięci, widzenie wszystkiego w zniekształconych kolorach lub wrażenie, że świat jest nierealny, mogą być spowodowane nadużywaniem lub traumą, narkotykami takimi jak ketamina, alkoholem i LSD, a teraz także, jak się okazuje, wpatrywaniem się w twarze.

„Uczestnicy grupy „patrzącej” powiedzieli, że przeżyli doświadczenie immersyjne, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyli” – napisał wówczas Christian Jarrett w czasopiśmie British Psychological Society Research Digest.

Według Caputo w Psychiatry Research, grupa wpatrująca się w oczy uzyskała lepsze wyniki niż grupa kontrolna we wszystkich kwestionariuszach, co sugeruje, że wpatrywanie się w oczy innej osoby przez 10 minut nieprzerwanie miało głęboki wpływ na ich percepcję wzrokową i stan psychiczny.

Jarrett wyjaśnia:

„W teście stanów dysocjacyjnych najwyżej ocenili pozycje obejmujące zmniejszoną intensywność kolorów, dźwięki wydające się cichsze lub głośniejsze niż oczekiwano, dźwięki stające się rozłączne i czas, który wydaje się ciągnąć. W kwestionariuszu Strange Face 90 procent osób z grupy wpatrującej się zgodziło się, że widziało zdeformowane rysy twarzy, 75 procent stwierdziło, że widziało potwora, 50 procent stwierdziło, że widziało swoje własne rysy twarzy na twarzy swojego partnera, a 15 procent stwierdziło, że widziało twarz krewnego”.

Wyniki przypominały te, które Caputo odkrył w 2010 r., gdy przeprowadził podobny eksperyment z udziałem 50 ochotników, którzy patrzyli na swoje odbicie w lustrze przez 10 minut. Artykuł zatytułowany „Dziwna iluzja twarzy w lustrze” informuje, że po niecałej minucie ochotnicy zaczęli widzieć to, co Caputo nazwał „dziwną iluzją twarzy”.

„Opisy uczestników obejmowały poważne deformacje ich własnych twarzy; wizje twarzy żyjących lub zmarłych rodziców; twarze archetypowe, takie jak twarz starej kobiety, dziecka lub portret przodka; twarze zwierzęce, takie jak kot, świnia lub lew; a nawet fantastyczne i potworne stworzenia” – napisali Susana Martinez-Conde i Steven L. Macknick dla Scientific American.

Wszyscy 50 uczestników badania zgłosiło uczucie „inności” w momencie zetknięcia się z twarzą, która wydawała się nieoczekiwanie nieznajoma. Niektórzy doświadczyli silnych emocji."

Podczas gdy grupa wpatrująca się w oczy w tym eksperymencie uzyskała średnio o 2,45 punktu więcej punktów niż grupa kontrolna w swoich kwestionariuszach (w których zastosowano pięciopunktową skalę, gdzie 0 oznaczało „wcale”, a 5 „bardzo”), Caputo powiedział, że efekt był silniejszy niż ten, którego doświadczyli ochotnicy z 2010 roku, którzy wpatrywali się w lustro, według Jarretta z British Psychological Society.

Więc co się tu dzieje? Martinez-Conde i Macknik wyjaśniają, że jest to prawdopodobnie spowodowane czymś, co nazywa się adaptacją neuronalną, która opisuje, w jaki sposób nasze neurony mogą spowolnić lub nawet zatrzymać swoją reakcję na tę samą stymulację.

Dzieje się tak, gdy wpatrujesz się w jakąkolwiek scenę lub obiekt przez dłuższy czas - twoja percepcja zacznie słabnąć, dopóki nie mrugniesz lub scena się nie zmieni, lub może zostać skorygowana przez drobne mimowolne ruchy oczu zwane mikrosakadami.

Podziemne istoty

Jednym z najbardziej intrygujących aspektów tajemnicy „podziemia” są doniesienia o niewyjaśnionych istotach jaskiniowych. 

Prawdopodobnie pierwsza pisemna wzmianka o spotkaniu z jednym z jaskiniowców pochodzi z 1138 r. n.e. z okolic Trewiru w Prusach. Pepin Krótki, ojciec cesarza Karola Wielkiego, założył w tym rejonie klasztor Brunia. 

 Bracia zajmowali się rolnictwem, hodowlą zwierząt i uprawą winnic, gdzie uprawiali wyjątkowo aromatyczne winogrona. Z tych winogron produkowano doskonałe wino, tak dobre, że klasztor zasłynął w starożytnych Prusach jako producent tego wyjątkowego wina. 

 Wszystko wydarzyło się, gdy nocą z piwnicy zaczęło znikać wino. Podczaszy zwrócił się w końcu do opata i wyraził swoje podejrzenia. „Mój panie, nasze wino znika w zastraszającym tempie” – powiedział. „Któryś z braci musi w nocy zakraść się do piwnicy, otworzyć beczkę i zabrać wino”. 

 „Ile wina marnuje się w ciągu nocy?” - zapytał opat. 

„Co najmniej galon każdej nocy.” 

„Masz na to dowód?” - zapytał opat. 

„Od jakiegoś czasu brakuje nam wina, ale zawsze w małych ilościach” – kontynuował podczaszy. „Sprawca niedawno stał się wandalem. Wczoraj wieczorem złodziej przebił dziurę w beczce i cała zawartość wylała się na podłogę”. 

 Opat zastanawiał się nad wartością zaginionego wina. Beczkę wina można było wymienić na parę doskonałych koni. „Dziś po południu zamkniemy wszystkie dziury” – powiedział do podczaszego. „Namaścimy każdego wodą święconą, a następnie wymienimy zamek w drzwiach”. 

Wieść o zaginięciu wina rozeszła się po kolonii mnichów zamieszkujących klasztor. Klasztorny kowal wykuł nowy łańcuch do drzwi piwnicy. „Chciałbym zobaczyć tego złodzieja, który zdołałby się prześlizgnąć przez ten łańcuch” – powiedział kowal, wbijając rozgrzane żelazo w ogniwa łańcucha. 

 Warto zauważyć, że żelazo pojawia się ponownie w formie żelaznego łańcucha, elementu, który wyraźnie oddziałuje na podziemne stworzenia. To jest dla nich śmiertelne. Czyste żelazo, jak wiemy z innych podobnych historii, może je zabić. 

 Późnym wieczorem piwnica z winem została umieszczona pod strażą. Następnego ranka duża grupa mnichów zebrała się przy drzwiach, gdy opat pojawił się, aby je otworzyć. Drzwi były otwarte i opat przeszedł po kamiennych schodach za grubymi drewnianymi drzwiami. Schodząc po schodach do piwnicy, opat schował jedyny klucz do kieszeni swojej szaty. 

 Wchodząc do piwnicy, mnisi z niepokojem obserwowali, jak strumień wina wylewał się na podłogę. Mnisi rzucili się do zalanej piwnicy, a wino przemoczyło ich aż po kostki. Gdy grupa ciekawskich mnichów zebrała się wokół, zaspany opat odkrył, że przewrócona została kolejna beczka wina; podłoga była pokryta drogocenną czerwoną cieczą. 

 Nagle opat dostrzegł ruch w ciemności w odległym kącie piwnicy. "Co za złodziej!" - krzyknął opat. „Złapać przestępcę! Przygotuj złodzieja na karę”. Dwóch silnych mnichów rzuciło się naprzód i schwytało złodzieja. Walczącego złodzieja wyniesiono z piwnicy na światło. Opat i jego mnisi ze zdziwieniem spojrzeli na ciemnoskórego karła, który zachował niewzruszone milczenie. 

 „Czy jesteś Nubijczykiem?” - zapytał opat. „Powiedz mi, dziecko, jak dostałeś się do naszej piwnicy z winem?” 

 Dziwny mały człowieczek nie chciał mówić. 

 „Tam! Tędy!” krzyknął inny mnich. „Złodziej przeszedł przez ścianę!” 

„To niemożliwe” – warknął opat. 

 Mnisi wzięli pochodnię i przeszli przez zalaną piwnicę z winem do miejsca, w którym pojmano karła. Zobaczyli, że z dolnej części muru został odjęty kamień. Za ociosanym kamieniem znajdował się tunel prowadzący w głąb ziemi. 

 Mnisi zebrali się wokół sekretnego tunelu, zdezorientowani. Jeden z nowicjuszy zajrzał w otwór, który zdawał się nie mieć końca. „To musi być kryjówka diabła” – powiedział nowicjusz drżącym głosem. 

 „Słyszałem o tych stworzeniach” – powiedział inny mnich, starszy mężczyzna z białą brodą. Istnieją opowieści o podziemnych demonach, które próbują kusić tych, którzy złożyli śluby służenia Bogu. 

 Pomimo swoich przestępstw i obaw wielu mnichów, karzeł został przyjęty do grona świętych braci.  „Wygląda na to, że jest człowiekiem, a nie demonem” – oświadczył opat. „Najmniej, co możemy zrobić, to zatrzymać biedaka przy sobie, dopóki nie otrzyma dobrego chrześcijańskiego wykształcenia”. 

 Opat i bracia traktowali karła z życzliwością. Karzeł odmówił przerwania milczenia. Siedział beznamiętnie na łóżku, ze skrzyżowanymi nogami i w milczeniu wpatrywał się w ścianę. Odmówił jedzenia i picia, co zdumiewało opata, gdy mijały tygodnie. 

 „Czy jadł?” – zapytał jeden z mnichów po kilku tygodniach. 

„Nic” – odpowiedział opat. 

„Jak on żyje?” – zapytał mnich. „Bez jedzenia. Brak wody. Człowiek ten umarłby z głodu lub pragnienia. 

„Myślę, że to nocne stworzenie” – powiedział. „Podczas gdy śpimy, jestem pewien, że Nubijczyk zakrada się do kuchni po jedzenie lub wodę. 

" "Jesteś pewien?" 

Opat tylko pokręcił głową. "Jestem pewien tylko tego, że Nubijczyk byłby martwy, gdyby nie włóczył się nocą." 

 Przedstawiciel podziemi nie potrzebował ani wody, ani jedzenia. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że w opisach podziemi zawsze pojawia się fakt, że czas płynie tam wolniej niż na ziemi (1 dzień to 10 tysięcy lat na powierzchni, a w innym przypadku 1 dzień tam i 300 lat minęło na ziemi. Im niżej człowiek schodzi do podziemi, tym wolniej tam płynie czas). Ten przedstawiciel podziemi mógłby spędzić lata na ziemi nie dotykając jedzenia ani wody i nie umarłby, wystarczyłoby mu wrócić do niższego świata i okazałoby się, że po spędzeniu np. 1 roku na górze, w jego świecie minęłaby zaledwie 1 minuta.

Minęło trochę czasu i bracia w klasztorze zaczęli się martwić o zdrowie swojego jeńca. Pewien biskup przejeżdżał przez ten region Prus i bracia poprosili świętego męża, aby ich odwiedził. Podczas gdy biskup i opat popijali wino, gościowi opowiedziano historię o karle. 

 „Przyprowadźcie nam to stworzenie” – powiedział biskup. 

Krasnala zaciągnięto do biura. Biskup podniósł się z krzesła i powoli okrążył stworzenie. 

"Mój Boże!" - wykrzyknął biskup. Ten facet nie jest tym, za kogo go uważasz. On jest dzieckiem diabła. „Natychmiast należy go wyrzucić z klasztoru!” 

 Opat zaprotestował. „Czy wypędzimy demona i pozwolimy mu terroryzować wioskę?” 

„To oczywiste, że jest narzędziem diabła” – upierał się biskup. „Przynieś mi krzyż, a udowodnię, że on mu się nie oprze”. 

 Dziwny gość w klasztorze nagle wyskoczył z ramion mnicha. Stary rękopis głosi, że zniknął w kłębach diabelskiego dymu. Gervase, mnich z Christ Church w Canterbury, dodał później do swojej opowieści to niezwykłe zakończenie. „...Demon uciekł od świętych słów z wielkim niepokojem. Wrócił do piwnicy i powrócił do swojego podziemnego plemienia”. 

Oprócz Gerwazego, wizytę niezwykłego stworzenia opisali także inni uczeni zakonni tamtej epoki. Legendy tego typu często są ubarwiane i zniekształcane, ale faktem jest, że pod naszymi stopami istnieją setki kilometrów podziemnych tuneli, które nie powstały w naturalny sposób lecz wykute przez istoty inteligentne. Jeśli przez człowieka, to w jakim celu? Jeśli nie człowiek je zbudował... to kto?